तसा माझ्या बहिणीचा स्वभावच होता, काही ना काही सतत सांगत असे. डोक्यात सतत विचार चालू असत. तिच्या विचारांपेक्षा तिच्या विचार करण्याची पद्धत मला विचित्र आणि मजेशीर वाटत असे. अन कधी कधी विचित्र आणि गंभीर.
दादर स्टेशनला पोहोचल्यावर पुलावरून चालत असताना माझं तिच्या काळजीपूर्वक चालण्याकडे लक्ष गेलं. तिच्याहि ते लक्षात आलं. ती लगेच म्हणाली, " अरे दादा, या पायऱ्यांच्या कडेला असलेल्या गुळगुळीत पट्ट्यांवरून सटकायला होतंय रे. म्हणून." सरळ विचार ऐकून मी 'हुं' केलं.
पण काहीतरी उगाचंच विचारावा म्हणून मी विचारलं, "का गं, पडण्याची भीती वाटते का?"
मी विचार केल्या प्रमाणेच वेगळं उत्तर मिळालं, "नाही."
"मग?", मी विचारलं. "लोक हसतील नं, म्हणून." ती म्हणाली.
"म्हणजे? पडून लागण्याची भीती नाही वाटत?" मी हसू दाबत गंभीरपणे विचारलं. "नाही रे. चालता चालता मी पडले आणि लोकांनी पहिला तर ते हसतील नं."
"होय गं ताई, पण ज्यांनी पहिला ते लोक तुला दिवसभर थोडीच दिसणार आहेत लाज वाटायला?" मी म्हणालो
"होय रे. पण ते लोक घरी गेल्यावर इतर लोकांना सांगतील नं. ऑफिसमध्ये, घरी, कि आज एक मुलगी कशी गमतीदार पणे पडली ते.", ती म्हणाली.
"ते ठीक आहे, नाव थोडी लक्षात ठेवणार आहेत तुझा ते? आणि समजा पडलीस तर काय करशील?"
"उठून लगेच पाळायला लागेन मी आणि गर्दीपासून पहिले दूर जाईन..."
"खूप दुखत असेल तर, आणि पाळता येत नसेल तर...?" मी म्हणालो. यावर तिने काही विषय वाढवला नाही.
घरी आल्यावर मी, गौरी आणि आई जेवायला बसलो असताना मी सहज विषय काढला. मी तीची गम्मत सांगणार तेवढ्या तिने आईला विचारलं, "ए आई, तू गर्दीमध्ये घसरून पडलीस तर काय करशील गं?"
"पटकन उठून पळून जाईन, गर्दीपासून दूर... मला नाही बाबा आवडणार कोणी माझ्यावर हसलेलं" आई म्हणाली. विजयश्रीच्या मुद्रेत तिने माझ्याकडे पाहिलं.
या मायलेकीना समजावून काही उपयोग नाही हेच खरं... मी आपलं हसून जेवणच पसंत केलं.
